Όταν βλέπεις πολύ Ράδιο Αρβύλα...

Όταν η προσωπική βαρεμάρα και ο μουντός περίγυρος σε εξωθούν στον Αντώνη Κανάκη και την παρέα του, οι αναρτήσεις αρχίζουν να κάνουν και αυτές νερά.....

ΑΝΕΚΔΟΤΑ

Σε ένα εστιατόριο ο πελάτης λέει στο γκαρσόν:

- Σας παρακαλώ, μήπως μπορείτε να πάρετε το κοτόπουλο να το ψήσετε λιγάκι ακόμα?

- Γιατί, τι έχει?

- Μου τρώει τις πατάτες!

                                                            ☻☻☻☻

Ο σερβιτόρος προς τον πελάτη.
Σερβιτόρος: πως το βρήκατε το κοτόπουλο σας;
Πελάτης: Α!!! πανεύκολα, ήταν κάτω από μια πατάτα

☻☻☻☻

Η κυρία Μαρία πάει θυμωμένη στο φούρναρη και του λέει:
- "Είμαι πάρα πολύ θυμωμένη μαζί σας, το ψωμί που μου δώσατε χθες ήταν μπαγιάτικο."
- "Μα, τι λέτε κυρία μου, αν είναι δυνατόν, εμείς φτιάχνουμε ψωμί εδώ και 20 χρόνια!"
Και η κυρία:
- "Ναι, αλλά το πουλάτε τώρα!"

☻☻☻☻

Ένας άντρας με τη γυναίκα του κάθονται σε ένα εστιατόριο να φανέ. Ο άντρας καλεί έναν σερβιτόρο και του λέει:
-Αυτό το εστιατόριο είναι απαράδεκτο, το κρέας είναι ωμό και οι πατάτες δεν τρώγονται.  Θέλω να δω τον διευθυντή!
Κι ο σερβιτόρος απαντάει:
-Ο διευθυντής έχει βγει για φαγητό αυτή τη στιγμή!

Mια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση

Το παρόν άρθρο το εντόπισα στην ιστοσελίδα: http://athens.cafebabel.com . Ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, παραμένει μια ενδιαφέρουσα άποψη.

Παραθέτω το κείμενο:

Πως η Αργεντινή κατέρρευσε από την σταθερή ισοτιμία

του Νίκου Γεωργιόπουλου*

Στο Μπλε Μήλο έχουμε αναλύσει πολλές φόρες το ζήτημα των ευέλικτων νομισματικών ισοτιμιών και πολλοί από εμάς έχουμε επιχειρηματολογήσει υπέρ της ύπαρξης ευέλικτων νομισμάτων και ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής. Σήμερα θα κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή για να δείξω πως οι σκληρές ισοτιμίες κάνουν κακό εν ονόματι ενός καλού που είναι η διατήρηση της σταθερότητας των τιμών. Οι σκληρές ισοτιμίες προτιμούνται συνήθως όταν μια χώρα έχει νομισματικά προβλήματα όπως καλπάζοντα πληθωρισμό.

Ενώνοντας το τοπικό νόμισμα με ένα ξένο με μια σταθερή σχέση ανταλλαγής, περιορίζεται η τεχνητή αύξηση της ποσότητας χρήματος αφού τα επιτόκια θα μεταβληθούν σε περίπτωση που μια κυβέρνηση τυπώσει ανεξέλεγκτα χρήμα. Οι δυνάμεις του αρμπιτράζ θα εκμεταλλευτούν τα διαφορικά επιτόκια που θα προκαλέσει η αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας και θα επιβάλουν την νέα ισοτιμία. Για πολλές δεκαετίες πριν η Αργεντινή αντιμετώπιζε το πρόβλημα του καλπάζοντος πληθωρισμού. Η κυβέρνηση του Κάρλος Μένεμ με υπουργό οικονομικών τον Ντομίνγκο Καβάγιο αποφάσισαν την σύνδεση του πέσο με το αμερικανικό δολάριο με έναν ιδιαίτερο μηχανισμό, το επονομαζόμενο currency board.

Με λίγα λόγια κάθε πέσο μπορούσε να αντικατασταθεί στα γκισέ της κεντρικής τραπέζης με ένα αμερικάνικο δολάριο. Ο μηχανισμός αυτός λέγεται και μερική δολαριοποίηση της οικονομίας. Με αυτόν το τρόπο ο Μένεμ πέτυχε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να μειώσει τον πληθωρισμό και να αναπτύξει την αργεντίνικη οικονομία. Το θαύμα όμως δεν θα κρατούσε για πολύ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 το αμερικανικό δολάριο ανατιμήθηκε (άρα και το πέσο) και η αργεντίνικη οικονομία έμπαινε σε φάση ύφεσης. Η ύφεση στην Αργεντινή χειροτέρευσε από την ανυπαρξία της δυνατότητας υποτίμησης του νομίσματος με αποτέλεσμα τα εμπορικά ελλείμματα να διευρυνθούν και να χρηματοδοτηθούν με χρέος. Επιπρόσθετα το γεγονός της ύφεσης επιβάρυνε και άλλο τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας.

Οι επενδυτές φοβούμενοι για την δημοσιονομική κατάσταση της Αργεντινής άρχισαν να υποθέτουν πως η Αργεντινή μπορεί να εγκαταλείψει την σταθερή ισοτιμία. Έτσι ο μηχανισμός των αυτοεκπληρούμενων προφητειών ξεκινά. Οι επενδυτές ζήταγαν ολοένα και υψηλότερα επιτόκια για να συνεχίσουν να έχουν τα χρήματά τους στην Αργεντινή με αποτέλεσμα το δημοσιονομικό κόστος του χρέους να αυξάνει. Η Αργεντινή αδυνατώντας να καλύψει τα επιτόκια δανεισμού της δηλώνει χρεωκοπία και βγαίνει από την σταθερή ισοτιμία. Η ισοτιμία από 1/1 πήγε στο 1/3.75 δολάρια/πέσο, οι τράπεζες κατέρρευσαν και εξαφανίστηκαν οι καταθέσεις. Ο μηχανισμός της οικονομικής καταστροφής είναι γεγονός. Το σφάλμα της Αργεντινής είχε δυο πιθανές λύσεις. Είτε να φύγει πιο νωρίς από την σταθερή ισοτιμία, είτε να δολαριοποιήσει πλήρως την οικονομία της με την χρήση φυσικών τραπεζογραμματίων δολαρίου.

Με την πρώτη λύση η Αργεντινή θα είχε ανεξάρτητη νομισματική πολιτική για να αντιμετωπίσει την ύφεση προ κατάρρευσης και με την δεύτερη λύση, έχοντας φυσικά δολάρια, δεν θα κινδύνευε με νομισματικό πανικό όποτε οι επενδύτες θα ζητούσαν πολύ χαμηλότερο επιτόκιο για να αφήσουν τα χρήματά τους στην Αργεντινή. Όποτε αυτή η ιστορία μας φέρνει στην Ελλάδα. Υπό συνθήκες εθνικού νομίσματος τα σπρεντ θα είχαν διευρυνθεί πολύ νωρίτερα και ίσως να έδιναν τα απαραίτητα σήματα στην κυβέρνηση για το ότι θα έπρεπε να αλλάξει πολιτική. Και ενδεχομένως οι δανειστές, οι οίκοι αξιολόγησης και ο τράπεζες να ήταν προσεχτικότεροι από την στιγμή που το ενδεχόμενο της υποτίμηση ήταν ανοιχτό. Μια χώρα με επικίνδυνο προς υποτίμηση νόμισμα μπορεί να χρειαστεί να δανειστεί σε ξένο ώστε να μειώσει τα κόστη χρηματοδότησής της. Με αυτόν τον τρόπο η δημοσιονομική πειθαρχία επιβάλλεται εκ των πραγμάτων.

Αν κάτι μάθαμε από την Μεγάλη Ύφεση, αυτό είναι πως η απότομη δυσλειτουργία της νομισματικής κυκλοφορίας μπορεί να μετατρέψει μια απλή ύφεση σε μια Μεγάλη Ύφεση. Στην κρίση των χρεών μαθαίνουμε με τον σκληρό τρόπο πως η ελεύθερη ισοτιμία είναι ένας από τους καλύτερους μηχανισμούς οικονομικής σταθεροποίησης. Αφήστε με λίγα λόγια την αγορά να καθορίζει ελεύθερα την τιμή του νομίσματος.

Ο Νίκος Γεωργίοπουλος είναι οικονομολόγος, υποψήφιος διδάκτωρ χρηματοοικονομικών στο πανεπιστήμιο της Βιέννης. Εργάστηκε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από τον Ιούλιο μέχρι το Δεκέμβριο του 2010.

Χρήσιμες πληροφορίες

1. Οι πιο νέοι γονείς στον κόσμο ήταν 8 και 9 ετών στην Κίνα το 1910.

2. Κάθε βασιλιάς που κοσμεί τα τραπουλόχαρτα, είναι μεγάλος ιστορικός βασιλιάς:

ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ- Βασιλιάς Δαβίδ,
ΚΟΥΠΕΣ- Καρλομάγνος,
ΣΠΑΘΙΑ -Μέγας Αλέξανδρος
ΚΑΡΟ- Ιούλιος Καίσαρας

3. Το άγαλμα ενός ανθρώπου πάνω σε άλογο όπου το άλογο έχει και τα δυο μπροστινά του πόδια στον αέρα ,σημαίνει πως αυτός πέθανε στη μάχη.
Εάν το άλογο έχει το ένα μπροστινό πόδι στον αέρα ,τότε ο άνθρωπος πέθανε από τραύματα που υπέστη στην μάχη.
Εάν το άλογο έχει και τα 4 πόδια στη γη , τότε το άτομο είχε φυσικό θάνατο.

4. 'I am .' : Είναι η πιο σύντομη ολοκληρωμένη πρόταση στην Αγγλική γλώσσα.

5. Ερώτηση : Τι συμβαίνει πιο συχνά τον Δεκέμβριο από τους άλλους μήνες ?
Aπάντηση: ΣΥΛΛΗΨΗ.

6. Ερώτηση: Αν συλλαβίσεις στα αγγλικά τους αριθμούς, πότε θα βρεις για πρώτη φορά το γράμμα "a" ?
Aπάντηση: One thousand.

7. Ερώτηση: Tι κοινό έχουν , το αλεξίσφαιρο γιλέκο, ο υαλοκαθαριστήρας αυτοκινήτου , η έξοδος κινδύνου και οι εκτυπωτές laser ?
Aπάντηση: O λα έχουν επινοηθεί από γυναίκες.

8. Ερώτηση: Πιο είναι το μόνο φαγητό που δεν χαλάει? Aπάντηση: Το μέλι

9. Στα χρόνια του Shakespeare, τα στρώματα των κρεβατιών κατασκευάζονταν από σχοινιά. Όταν τραβούσαν τα σχοινιά ,έσφιγγε το στρώμα και έκανε το κρεβάτι σταθερό ,για ύπνο. Έτσι βγήκε η φράση 'goodnight, sleep tight '.

10. Στην Βαβυλώνα 4.000 χρόνια πίσω συνηθιζόταν για τον μήνα μετά τον γάμο ,ο πατέρας της νύφης να προσφέρει στον γαμπρό ένα <υδρομέλι> για να πίνει. Το υδρομέλι ήταν μπύρα με μέλι και επειδή το ημερολόγιο τότε βασιζόταν στην σελήνη (moon), ο μήνας αυτός ονομάστηκε honeymoon.

11. Στην αρχαία Αγγλία κάποιος δεν μπορούσε να κάνει σεξ εκτός και αν είχε την συγκατάθεση του Βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας).
Όποιοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν την συγκατάθεση του Βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ.
Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U .C. K. δηλαδή "Fornication Under Consent of the King" (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά).

12. Στη Σκωτία , ένα νέο παιχνίδι επινοήθηκε. Ο τίτλος του ήταν << Gentlemen Only, Ladies Forbidden>> έτσι η λέξη GOLF εισήχθη στην Αγγλική γλώσσα.

ΥΓ: Θερμές ευχαριστίες στο σάιτ του imagine 89,7 

 

Tribute to "panayiotiz"

Τον Πάνο Γιαννακού τον γνώρισα πριν τεσσερα περίπου χρόνια όταν η μπάντα μας αναζητούσε νέο και πρόθυμο ντράμερ για στενή μουσική συνεργασία. Αν και η μπάντα απεδείχθη βραχύβια, οι δεσμοί παρέμειναν. Ώσπου έναν Σεπτέμβριο (καλή ώρα όπως τώρα) ο "panayiotiz" άφησε τη Σαλονίκη  και  επέστρεψε στην πατρογονική εστία. Με το μυαλό στους δεσμούς των τελευταίων χρόνων, ανεβάζω μερικούς από τους πρώτους στίχους που είχε γράψει, όσο βρισκόταν ακόμη στην μπάντα. (Ελπίζω να μην τον πειράξει....)

Ζωή

Μια λέξη το πρωί όταν ξυπνούσε
Έγραφε στο χέρι του ένας άνδρας
Και όσο την έβλεπε, γελούσε
Και όσο την κοίταζε, ζούσε
Μια λέξη έγραφε στο χέρι
Και χαρούμενος, ούτε που θρηνούσε
Ξεσπούσε μεθώντας και αγαπούσε 

Και αν η τύχη του γύριζε την πλάτη
Και είχε χάσει και πάλι στα χαρτιά
Κοίταζε αργά μέσα στην παλάμη
Τη λέξη με τα γράμματα επτά
Θ ά ν α τ ο ς

Θ ά ν α τ ο ς 

"Yugoslavia, Our Yugoslavia"

Τις προάλλες, ενώ έκανα ακόμα μία άσκοπη βόλτα στον εθιστικότατο κόσμο του "youtube" μπλέχτηκα, πολύ κακώς, σε μια άνευ ουσίας και νοήματος αντιπαράθεση σχολίων με έναν  σερβόφιλο εθνικισταρά για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και το κατά πόσο αυτή ήταν έργο εξωτερικών παραγόντων ή αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας σήψης. Αφορμή ήταν ένα εμετικό βιντεάκι, το οποίο είχε βέβαια έναν τίτλο που σε ξεγελούσε για να σου τραβήξει την προσοχή. Δεν θα αναφερθω καν στο γελοιότατο περιεχόμενό του....το μόνο που μπόρεσα να αποκομίσω από αυτό (και εδώ προβληματίστηκα) ήταν το πόσο φυσικές θεωρούνται από τον κόσμο όλες αυτές οι αντιδυτικές μπουρδολογίες (χωρίς να θέλω να υπερασπιστώ καμία "Εσπερία) σχετικά με τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο.

Όπως κάθε πόλεμος, έτσι και ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος τροφοδότησε στις λαϊκές συνειδήσεις μια σειρά από μύθους και στερεότυπες απόψεις, οι οποίες ακόμα και σήμερα χαίρουν άκρας αποδοχής τόσο εντός όσο και εκτός Βαλκανικής. Το φαινόμενο αυτό έκανε την εμφάνισή του και στην Ελλάδα.

Από την έναρξη των εχθροπραξιών το 1991 η ελληνική κοινή γνώμη ήταν για μια σειρά λόγους στο πλευρό των «Σέρβων Ορθοδόξων Αδελφών». Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να καταρριφθεί και να διακωμωδηθεί πολύ εύκολα η προπαγανδιστική προσπάθεια της Δύσης σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 να υπονομεύσει πολιτικά, ιδεολογικά και πολιτιστικά το σερβικό κράτος, και πιο συγκεκριμένα τον ηγέτη του, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Διαλύοντας όμως το μύθο της «κακής Σερβίας», ο περισσότερος κόσμος βιάστηκε να υιοθετήσει έναν άλλο, αυτόν της «κακής Δύσης». Παρά τα αποτελέσματα που μας έχει δώσει η ιστορική επιστήμη, πολλοί εξακολουθούν ακόμα να οικτίρουν τα δεινά των λαών της Γιουγκοσλαβίας, οι οποίοι εξαπατήθηκαν από τους μοχθηρούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και, αντί να συνεχίσουν την ως τότε ειρηνική συνύπαρξή τους, επιδόθηκαν σε έναν αιματηρό και ασύμφορο για αυτούς πόλεμο.

Το επιχείρημα περί «κακής Δύσης» και «καλοκάγαθων Γιουγκοσλάβων» είναι βέβαια το ίδιο ισχυρό όσο αυτό περί «φασιστικής Σερβίας». Μια σύντομη ιστορική αναδρομή ίσως διαφωτίσει λίγο τα πράματα:

Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής της το Δεκέμβριο του 1918, η Γιουγκοσλαβία (το τότε «Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων») αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα συνοχής. Οι ορθόδοξοι Σέρβοι την είδαν ως μια ευκαιρία για την εκπλήρωση των εθνικών τους πόθων και την εγκαθίδρυση ενός μεγαλοσερβικού κράτους, οι δε καθολικοί Σλοβένοι και Κροάτες τη δεχθήκαν ως λύση ανάγκης απέναντι στον ιταλικό επεκτατισμό. Παρά τα κοινά τους χαρακτηριστικά, οι λαοί της Γιουγκοσλαβίας προέρχονταν από διαφορετικά μεταξύ τους πολιτικά και ιδεολογικά συμφραζόμενα, τα οποία λειτουργούσαν ανασταλτικά στην προσπάθεια εύρεσης κοινών λύσεων. Οι πρώτες διαφωνίες ξέσπασαν με αφορμή την εκπόνηση του νέου συντάγματος, όπου ο σερβικός συγκεντρωτισμός συγκρούστηκε με τα κροατικά αιτήματα για αποκέντρωση και μεγαλύτερη αυτονομία. Οι συγκρούσεις αυτές μεταφέρθηκαν πολύ γρήγορα από το πολιτικό επίπεδο στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της χώρας και κορυφώθηκαν το 1928 με τη δολοφονία του κροάτη πολιτικού Στέπαν Ράντιτς. Η επιβολή προσωπικής δικτατορίας από τον σέρβο βασιλιά Αλέξανδρο Καραγεώργη το 1929 δεν κατάφερε να ηρεμήσει τα πράγματα. Ο ίδιος, μάλιστα, ο Αλέξανδρος υπήρξε θύμα της σερβο-κροατικής αντιπαράθεσης, καθώς το 1934 δολοφονήθηκε στην Μασσαλία από μέλος της παρακρατικής, βουλγαρο- μακεδονικής οργάνωσης VMRO που συνεργαζόταν τότε με την ρατσιστική κροατική οργάνωση «Ουστάσε» του Αντε Πάβελιτς. Η ενλόγω οργάνωση θα αποδειχθεί το έμπιστο όργανο των γερμανών κατακτητών την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, οπότε και η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε δίνοντας τη θέση της σε μια περιορισμένη εδαφικά Σερβία και σε μια διευρυμένη συνοριακά «Ανεξάρτητη Κροατία», πλήρως εξαρτημένη από το γερμανικό Ράιχ. Υπολογίζεται ότι την περίοδο 1941-1945 οι «Ουστάσε» δολοφόνησαν με τον πιο ειδεχθή τρόπο πάνω από 700.000 Σέρβους, που διέμεναν στην τότε Κροατία. Οι εκκαθαρίσεις αυτές πλήγωσαν βαθύτατα το σερβικό ορθόδοξο αίσθημα, δίνοντας στον αντιφασιστικό αγώνα γνωρίσματα εμφυλίου πολέμου. Στον αντίποδα των ακροτήτων του Πάβελιτς, οι σέρβοι αντάρτες του Ντράζα Μιχαήλοβιτς προέβαιναν σε αντίποινα εναντίον των Κροατών, ενώ παράλληλα η φασιστική μεραρχία των Βοσνίων Μουσουλμάνων, η «SS Χαντζάρ», διεξήγε εκκαθαρίσεις εναντίον των ορθόδοξων (σερβικών) πληθυσμών. Η επικράτηση, ωστόσο, των παρτιζάνων του Τίτο το 1945 και του σοσιαλιστικού-υπερεθνικού τους προγράμματος έδωσαν στο νεοσυσταθέν γιουγκοσλαβικό κράτος μια νέα παράταση ζωής.

Η σχετική οικονομική ανάπτυξη σε συνδυασμό με τον προσωποκεντρικό χαρακτήρα της εξουσίας και την αίγλη που απολάμβανε ο Τίτο παγκοσμίως συνετέλεσαν στο να μπουν οι εθνικές αντιπαλότητες για μερικές δεκαετίες στην κατάψυξη. Μετά τον θάνατο του Τίτο, τον Μάιο του 1980, άρχισε και η ανάδυση τού εθνικισμού σε όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία. Αν και στις αρχές της δεκαετίας τού 1970 υπήρξε μία πατριωτική διαδήλωση πού ζητούσε περισσότερα δικαιώματα για την δημοκρατία της Κροατίας με την ονομασία "κροατική άνοιξη", μέσα στην Γιουγκοσλαβία, η πραγματική άνοδος τού εθνικισμού συνέβη στα τέλη της δεκαετίας τού 1980, με την οικονομική κρίση να έχει αρχίσει να μαστίζει την Γιουγκοσλαβία.

Από το 1986 έως το 1989 η κομμουνιστική ιδεολογία παρακμάζει και ο εθνικισμός άρχισε να κυριαρχεί στις ομόσπονδες γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες. Δημοφιλέστερος πολιτικός της Σερβίας γίνεται ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ο οποίος υποστήριζε ανοικτά ένα εθνικιστικό πρόγραμμα. Τον Μάρτιο του 1989 η Σερβική Βουλή αποφάσισε να μειώσει δραστικά το βαθμό αυτονομίας του Κοσσόβου και της Βοϊβοντίνας. Οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου, που επιδίωκαν ανακήρυξη της περιοχής ως αυτόνομης δημοκρατίας, ζητάνε την βοήθεια Κροατών και Σλοβένων, οι σχέσεις των οποίων με τη Σερβία διαρκώς χειροτέρευαν. Στην Κροατία ιδιαίτερα οι Σέρβοι, που μέχρι τότε ανέρχονταν στο 12% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, είχαν θορυβηθεί με την αναβίωση συμβόλων των «Ουστάσε» και με την σταδιακή υποβάθμισή και αποξένωσή τους από τον δημόσιο βίο, σαν να αποτελούσαν πλέον εθνική μειονότητα.

Κατόπιν σφοδρής διαφωνίας μεταξύ Σέρβων από τη μία και Κροατών και Σλοβένων κομμουνιστών από την άλλη στην 14η έκτακτη σύνοδο των Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας τον Ιανουάριο του 1990, λόγω της απαίτησης Σλοβένων και Κροατών για δημοκρατικότερες μεταρρυθμίσεις, και για την εφαρμογή ενός συστήματος συνομοσπονδίας, και της θέλησης της Σερβίας για μια πιο κεντρικά οργανωμένη Γιουγκοσλαβία, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας διαλύθηκε. Ακολούθησαν οι ταυτόχρονες ανακηρύξεις ανεξαρτησίας της Σλοβενίας και της Κροατίας στις 25 Ιουνίου, αλλά οι ένοπλες συγκρούσεις τερματίστηκαν μόνο στη Σλοβενία μετά από δέκα ημέρες, κυρίως λόγω της εθνικά "καθαρής" Σλοβενίας. Στην Κροατία όμως είχε αρχίσει πλέον ο πραγματικός πόλεμος, που μαινόταν στις περιοχές στις οποίες οι Σέρβοι ήταν ισχυρή πλειοψηφία ή ισχνή μειοψηφία και είχαν πλέον υποβαθμιστεί σε εθνική μειονότητα. Το βιαιότερο επεισόδιο της ιστορίας, άρχισε όταν το 1992 η Βοσνία κηρύχθηκε ανεξάρτητη. Η περιοχή χωρίστηκε σύντομα σε δυο μέτωπα, τους Σέρβους και τους Βόσνιους Μουσουλμάνους μαζί με τους Κροάτες. Ο μεγάλος αριθμός των ξένων εθελοντών και η συμμετοχή του ΝΑΤΟ, έκαναν τον πόλεμο να μετατραπεί σε μια πολύπλοκη διεθνή σύγκρουση, με βαθιές πολιτικές και θρησκευτικές προεκτάσεις.

Η εικόνα επομένως της Γιουγκοσλαβίας σε σχέση με το ρόλο της Δύσης στις αρχές της δεκαετίας του ’90 θυμίζει κατά πολύ τη διάσημη φωτογραφία με το ημιθανές αφρικανάκι και τον γύπα από πίσω να το παρακολουθεί επίμονα ξέροντας ότι ο θάνατος της λείας του δεν είναι μακριά. Έτσι και το γιουγκοσλαβικό κράτος εκείνη την περίοδο έπνεε τα λοίσθια, πλήρως καταπονημένο από τις διαφορετικές επιδιώξεις των εθνών που το συναπάρτιζαν. Αυτό που ίσως δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι η Γιουγκοσλαβία σχηματίσθηκε το 1918 λόγω συγκυριών (πρώτος παγκόσμιος πόλεμος), επιβίωσε το 1945 χάρη συγκυριών (δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος – άνοδος του Τίτο) και διαλύθηκε το 1991 πάλι λόγω συγκυριών (τερματισμός του Ψυχρού Πολέμου). Λόγω διαφορετικών επιρροών, παραστάσεων, προσανατολισμών και αντιλήψεων οι λαοί της απέτυχαν να βρουν μια κοινή πορεία και με την πρώτη ευκαιρία αποφάσισαν να ακολουθήσουν ο καθένας ξεχωριστούς δρόμους έστω και αν αυτό σήμαινε πόλεμο μέχρις εσχάτων. Αντίθετα με το στίχο του Έλιοτ, η Γιουγκοσλαβία τελείωσε με έναν τεράστιο κρότο αντί για ένα λυγμό. Η Δύση σίγουρα εκμεταλλεύτηκε τον σπαραγμό (και μάλιστα με ιδιαίτερα αλαζονικό τρόπο), δεν δημιούργησε όμως αυτή τις εθνικές διαφορές. Αυτές ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων ιστορικών διαδικασιών και εξελίξεων που, όπως εν συντομία περιγράψαμε, κατέστησαν τη Γιουγκοσλαβία «ώριμο» και εν τέλει «σάπιο φρούτο».

Η απόδοση ευθυνών σε τρίτους, στον «ξένο», στον «Άλλο», προκύπτει βασικά από την απροθυμία και το φόβο να αναλάβει κάποιος τις ευθύνες που του αναλογούν. Δε λέμε, φυσικά, να αυτομαστιγωθεί σύσσωμος ο πληθυσμός των Βαλκανίων σε μία επίδειξη αβάσταχτης γελοιότητας. Θα περιμέναμε ωστόσο μια περισσότερο συνειδητοποιημένη στάση απέναντι στο ιστορικό τους παρελθόν, προκειμένου να υπάρξει ένα βιώσιμο μέλλον.

Όχι άλλο Bon Jovi....

Το παρακάτω "αντιμποντζοβικό" άρθρο το βρήκα στη διάρκεια μίας από τις πολλές και άσκοπες περιπλανήσεις μου στο Διαδίκτυο και, για να είμαι ειλικρινής, σχεδόν ταυτίστηκα με αυτό...

Υπενθυμίζω ότι δεν έχω τίποτα με τους έντιμους φαν της ενλογω μπάντας. Το κόμπλεξ μου έχει να κάνει με την "μπάντα" και μόνο....



Καλή ανάγνωση:

http://www.claytowne.com/beats-digging-ditches/i-hate-bon-jovi-the-tyranny-of-personal-taste-and-how-it-effects-your-branding-marketing-and-design/

Παραλλαγή μιας ιστορίας που μάλλον θα έχετε ξανακούσει....

Ξύπνησε απότομα από την καταιγίδα. Καινούργιος ήταν. Θύμα της πρόσφατης επιδρομής. Το κεφάλι του ήταν τυλιγμένο στις γάζες. Δεν μπορούσε να δει από τις πληγές και το πόδι του ήταν άσχημα σακατεμένο. Χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία άλλαξε πλευρό και συνέχισε τον ύπνο του.

Την επόμενη μέρα πέρασαν οι γιατροί. Και τα νέα που του έφεραν δεν ήταν χαρμόσυνα. Η κατάστασή του ήταν κρίσιμη και δύσκολα θα τη γλύτωνε.

Το μεσημέρι έγειρε προς το διπλανό κρεβάτι.

-          Δε βγαίνω ζωντανός, κατάφερε να ψελλίσει στον διπλανό του. Θα πεθάνω και η τελευταία εικόνα που θα ‘χω απ’ τη ζωή μου θα είναι αυτή η άτιμη χειροβομβίδα να σκάει πάνω μου και να με φέρνουν σακάτη και τυφλό  εδώ πέρα.

Δεν πήρε απάντηση. Και ξαναρώτησε

-          Είσαι κοντά στο παράθυρο;

Ακολούθησαν και πάλι στιγμές σιωπής. Ώσπου άξαφνα ο διπλανός του απάντησε:

-          Δίπλα ακριβώς.

-          Και τι βλέπεις;

-          Είναι μεσημέρι. Η μέρα είναι ηλιόλουστη και ο ουρανός γαλήνιος. Τα χιόνα στα βουνά έχουν σχεδόν λιώσει, μόνο στις απόκρημνες κορφές έχουν μείνει ακόμα λίγα. Η γη είναι γεμάτη λουλούδια. Κατακόκκινες παπαρούνες, δροσερές μαργαρίτες, μελαγχολικούς υάκινθους. Σκυλιά τρίβονται στο γρασίδι και λιάζονται. Δυο ερωτευμένοι κάθονται κάτω από ένα δέντρο. Κοιτάζει ο ένας στα μάτια του άλλου και ένα ολόκληρο κόσμο αντικρίζει. Λίγο πιο πέρα τσούρμο παιδιά παίζουνε μπάλα, χωρίς να ανησυχούν για τις βόμβες που τα περιβάλλουν. Δυο χωρικοί δίπλα έχουν ξαμοληθεί πίσω από τα κοτόπουλα τους, ενώ τους παρατηρεί αμέριμνα ένας μπεκρής. Μια μπάντα, βλέπω, να καταφθάνει. Ένα μεγάλο πανηγύρι στήνεται, ο κόσμος τρώει, πίνει, τραγουδάει, ονειρεύεται…παράξενες ιδέες και οράματα του έρχονται στο κεφάλι. Ένας ξέφρενος χορός αρχίζει. Πάθος, έκσταση, αρμονία…οι άνθρωποι γελούν, αγκαλιάζονται, γίνονται ένα με τη ζωή…να μπορούσες μόνο και εσύ να τα δεις…

Και έτσι κύλησαν οι μέρες. Από τα μουντά πρωινά στα φωτεινά μεσημέρια και από τα ζωηρά απογεύματα στις μακάριες νύχτες. Κάθε φορά ρωτούσε τον διπλανό του τι συνέβαινε. Και ήταν τέτοια η αγαλλίαση που ένιωθε, ώστε μεθούσε με το κρασί του γλεντιού και γελούσε με το κυνηγητό των χωρικών. Ακόμα και όταν ο ρόγχος του θανάτου έβγαινε συχνά αμείλικτος και τρομερός από τα τριγύρω κρεβάτια, αυτός ξεχνούσε την οσμή του χάρου και κρεμόταν από τα χείλη του διπλανού του, το παράθυρο της ζωής του.

Ώσπου τελικά έφτασε η μέρα που τους πήραν. Αυτόν στο χειρουργείο και τον άλλο σε διαφορετική πτέρυγα.

Η εγχείρηση πέτυχε. Και μέσα σε λίγες μέρες οι πληγές επουλώθηκαν.

Με το που ο γιατρός αφαίρεσε τον επίδεσμο, έτρεξε με λαχτάρα στο παράθυρο. Πάγωσε.

Βαριά κατάρα έμοιαζε να ‘χει σκεπάσει τον τόπο. Ο ουρανός ήταν τόσο μαύρος που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ήταν πρωί ή βράδυ. Πικρή βροχή κατέκλυζε τους πάντες και τα πάντα. Καμιόνια, τζιπ και τανκς διέσχιζαν εκκωφαντικά την πεδιάδα. Τα ουρλιαχτά των μαχών του πλήγωναν τα αυτιά. Το χώμα ήταν βαμμένο κόκκινο από τη σφαγή και η γη κατάμαυρη από τη φωτιά. Τα δέντρα των ερωτευμένων, χωρίς κλαδιά και φύλλα, περίμεναν το πρώτο φύσημα του αγέρα να τα παρασύρει, ενώ τα φαλακρά βουνά κύκλωναν γκρίζα σύννεφα. Παιδιά δεν υπήρχαν και όσα είχαν απομείνει, κινούσαν, ζωσμένα με ξίφη, για το πεδίο της μάχης. Νεκροί και τραυματίες είχαν ζώσει το προαύλιο του νοσοκομείου και όσο για το γλέντι, αυτό φαινόταν να το είχαν στήσει από καιρό τα κοράκια γύρω από τα άτυχα πτώματα των αντίπαλων πολεμιστών.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια του πολλές φορές. Δεν μπορούσε να πιστέψει το φριχτό θέαμα. Άγριος θυμός τον κυρίευσε με τον διπλανό του και τις ψευτιές που του πουλούσε όλον αυτό τον καιρό.

Αποφάσισε να πάει να τον βρει και να εξηγηθούνε. Έκανε άνω-κάτω το κτήριο. Δεν τον βρήκε πουθενά.

Επιστρέφοντας στο κρεβάτι του, ρώτησε μια νοσοκόμα.

-          Ο άντρας που μεταφέρθηκε προχτές, που βρίσκεται τώρα;

Και εκείνη, ολίγον τι έκπληκτη, του απάντησε.

-          Εννοείτε τον τυφλό;  Ξεψύχησε χθες….

(Η παραπάνω ιστορία δεν είναι έμπνευση του γράφοντος)